Πριν θυμώσεις τουλάχιστον μάθε την αλήθεια

Posted on Posted in Σχέσεις, Ψυχολογία

Τα συναισθήματα διαχωρίζονται σε θετικά κι αρνητικά, αλλά δεν παύουν να είναι αισθήσεις που εκλαμβάνουμε απ’ τα ερεθίσματα γύρω μας. Τα μεν θετικά είναι αυτά που λειτουργούν με αρμονία και ισορροπία στην καθημερινότητά μας. Τα δε αρνητικά είναι εκείνα για τα οποία δεν ξέρουμε τι νιώθουμε και λειτουργούμε χωρίς λογική κι εξήγηση.

Το θέμα είναι πως πρέπει να υπάρχει σωστή διαχείριση και στα αρνητικά συναισθήματα -ειδικά σ’ αυτά. Αν λάβουμε υπόψη μας τα θετικά –που δεν είναι άλλα απ’ τα γνωστά∙ χαρά, ευτυχία, αγάπη, έρωτας κι άλλα πολλά– έχουμε, σχεδόν πάντα, την πλήρη γνώση της διαχείρισής τους κι ακόμα κι αν υποκρινόμαστε πως δεν παραδινόμαστε στην υπερβολή τους, το κάνουμε με απόλυτη συνείδηση κι ευθύνη. Δηλαδή, ο ερωτευμένος λάμπει από μίλια μακριά, αλλά, αλίμονο, δε χρειάζεται να του το πούμε, γιατί θα χάσει κάθε ψευδαίσθηση ότι έχει τον έλεγχο. Κάτι που προφανώς δεν ισχύει και κατά βάθος το ξέρει κι εκείνος και το απολαμβάνει.

Πόσες, φορές αναρωτιόμαστε για την αμοιβαιότητα των συναισθημάτων. Προφανώς κι ο άλλος νιώθει, αλλιώς δε θα ήταν εδώ –μάλλον, δηλαδή–, απλά ξέρει να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του, ειδικά στην αρχή, που δεν είναι ακόμη τόσο έντονα. Κατά τον ίδιο τρόπο, πρέπει να αντιμετωπίζονται και τα αρνητικά συναισθήματα κι ειδικά ο θυμός. Η ένταση αυτή είναι πάντα ανάλογη της κατάστασης. Συγκεκριμένα, κατά πόσο ενοχλητικό, προσβλητικό, άδικο ή οτιδήποτε άλλο είναι το γεγονός που προκάλεσε αυτόν το θυμό.

Πρώτα, όμως, ο θυμωμένος θα πρέπει να συγκρατήσει τις αντιδράσεις του μέχρι να διαπιστώσει κατά πόσο ισχύει αυτό που τον ενόχλησε. Αν στηρίζεται σε υποψίες, οφείλει να εξακριβώσει αν είναι βάσιμες. Θα ήταν φρόνιμο να μην αντιδράσει αν δε μάθει πρώτα, αν δεν ακούσει κι αν δεν κάνει διάλογο με εκείνον τον άνθρωπο που του προκάλεσε αυτή την ένταση. Γιατί συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με αντιδράσεις χωρίς να υπάρχει μια λογική εξήγηση πίσω απ’ αυτές.

Αναρωτιόμαστε γιατί αντέδρασε ο άλλος έτσι, εριστικά, επιθετικά ή όπως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί και παραμένουμε στη θέση μας με τεράστια ερωτηματικά πάνω απ’ το κεφάλι μας. Οι μέρες κυλάνε, ο χρόνος προχωράει κι ολοένα διαπιστώνουμε μια ψυχρή ή και σιωπηλή –εκείνη η σιωπή της τιμωρίας– συμπεριφορά από εκείνον. Μεγάλο λάθος, γιατί χωρίς να έχουμε κάνει κάτι ή τουλάχιστον χωρίς να ξέρουμε τι είναι αυτό το κάτι που ενόχλησε, συναντάμε ένα αναίτιο –για τη δική μας σκέψη– πάγωμα στη μεταξύ μας σχέση. Μπορεί αυτή η σχέση να ΄ναι φιλική, συγγενική, συναδελφική ή ακόμη κι ερωτική. Πάντα, όμως, η ανεξήγητη απομάκρυνση ενοχλεί το ίδιο.

Και θα ‘ναι λογικό αν σ’ όλο αυτό σταθούμε απαθείς αφού δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι πραγματικά έχει συμβεί. Δε θα μας κατηγορήσει κανείς αν οι προσπάθειες προσέγγισής μας δεν ήταν αποτελεσματικές και καταλήξαμε στο να αδιαφορήσουμε. Είναι λογικό κι αναμενόμενο να μην ασχοληθούμε ξανά για να μπορέσουμε να απομακρυνθούμε απ’ το πρόβλημα που ξαφνικά παρουσιάστηκε και δε γνωρίζουμε καν την αιτία. Είναι εγωιστικό που ο άλλος δεν το μοιράζεται κι έχει βγάλει αυθαίρετα τα δικά του συμπεράσματα, με αντιδράσεις παιδιάστικες.

Να θυμώσεις, αλλά τη σωστή στιγμή και για το σωστό λόγο. Αν δεν υπάρχει τρόπος να το εκφράσεις κι αν νιώθεις παρασυρμένος από την ένταση των συναισθημάτων σου, δώσε χρόνο στον εαυτό σου για να επανέλθεις. Όταν, όμως θα ‘σαι έτοιμος –κι όχι μετά από ένα χρόνο– να κάνεις μια αναλυτική κουβέντα, να εξηγήσεις ό,τι σε ενόχλησε και να προετοιμάσεις τον εαυτό σου για τις συνέπειες.

Ίσως μετά από καιρό ο άλλος να μην έχει καν τη διάθεση να σ’ ακούσει. Ίσως η επικοινωνία σας να ‘χει σπάσει πια για τα καλά. Απ’ την άλλη, όμως, ίσως κι εκείνος να θέλει να μάθει τι ακριβώς ήταν αυτό που σε έκανε να θυμώσεις. Απλώς δε χρειάζεται να αντιδράσεις υπερβολικά και να βιαστείς να βγάλεις δικά σου συμπεράσματα. Τα οποία συχνά μπορεί να είναι αναληθή κι άδικα και να γίνουν η αιτία να χάσεις έναν άνθρωπο που αξίζει να είναι στη ζωή σου. Μείνε ψύχραιμος και δέξου τη δική του εκδοχή. Μην καταλήξεις πουθενά αν δε μάθεις την αλήθεια.

Σκέψου την επόμενη φορά πως τα έντονα συναισθήματα θέλουν χρόνο κι έλεγχο. Όπως συνηθίζεις να μην εκφράζεις τον έρωτά σου τόσο γρήγορα, έτσι να λειτουργείς και με το θυμό σου. Όλα θέλουν το χρόνο τους για να φιλτράρουν την αλήθεια τους, αρκεί όμως να μην το παρακάνεις, γιατί κάποιες φορές είναι πια πολύ αργά.

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Τσότσου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Aπόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και απόφοιτος του University of East London στο τμήμα Ψυχολογίας. Μετέπειτα ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Κλινικής-Κοινοτικής Ψυχολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. H αγάπη του για τον αθλητισμό τον ώθησε να εξειδικευτεί στην Αθλητική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Hamilton αλλά και να επιμορφωθεί εξ αποστάσεως στο Barcelona soccer coaches clinic αποκτώντας γνώση, που μετέπειτα αποδείχθηκε πολύτιμη, αποκτώντας και πιστοποίηση προπονητή από την UEFA. Παράλληλα με τις σπουδές του επιμορφώνεται συνεχώς σε ψυχομετρικά και διαγνωστικά εργαλεία αξιοποιώντας έτσι και τις γνώσεις που απέκτησε από την πρώτη σχολή του. Αυτό το διάστημα ολοκλήρωσε επιτυχώς τις εξειδικεύσεις της Παιδοψυχολογίας-Παιδοψυχιατρικής και του Οικογενειακού Δικαίου για Κοινωνικούς επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τώρα πλέον επιμορφώνεται στο Life Coaching. H αγάπη για την ψυχολογία στάθηκε ως αφορμή για να γεννηθεί η θέληση περαιτέρω ενημέρωσης και γνώσης ώστε να την μοιραστεί μαζί σας.