Ακόμα και στο «μαζί» πάντα μόνοι;

Posted on Posted in Σχέσεις

«Πώς νιώθεις που τον θες περισσότερο απ’ όσο σε θέλει εκείνος;», «Σε μια σχέση πάντα ο ένας αγαπά περισσότερο», «Δε βαρέθηκες να τρέχεις πίσω από έναν άνθρωπο που φαίνεται πως δεν τρελαίνεται;», «Αν ήθελε, θα ήταν εκεί!» Αυτά είναι μερικά μόνο απ’ όσα έχουμε συζητήσει κατά καιρούς με φίλους, σε κάποιους τα ‘χουμε πει για να τους συνετίσουμε, ενώ κάποιοι άλλοι μας τα ‘χουν πει για να μας συνεφέρουν.

Ο ένας απ’ τους δύο σε μια σχέση θα θέλει πιο πολύ. Πιο πολύ χρόνο με τον άλλο, περισσότερη αγάπη, αναγνώριση, συναίσθημα, μια καλύτερη θέση στη ζωή του άλλου. Θα τρέχει κοντά στο σύντροφό του οποιαδήποτε ώρα του το ζητήσει, θα μένει στο σπίτι χωρίς να κανονίσει κάτι, περιμένοντας εκείνο το ένα τηλεφώνημα. Θα μετράει ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα για το επόμενο ραντεβού, ενώ ο άλλος ίσως και να μην το σκέφτεται και πολύ και σίγουρα δε θα περίμενε το άλλο του μισό για να κανονίσει το πρόγραμμά του. Και μπράβο του και μαγκιά του που το κάνει. Μπράβο όμως και στον άλλο που ‘χει αποφασίσει πως θέλει να βάλει τη νέα του σχέση προτεραιότητά του.

Ο ένας απ’ τους δυο πάντα θα ζηλεύει λίγο περισσότερο, θα φοβάται μη χάσει αυτόν που αγαπά, καθώς και να μη μείνει μόνος γενικότερα. Όταν δίνεις πιο πολλά απ’ τον άλλο σε μια σχέση, μέσα σου το ξέρεις καλά απ’ την αρχή. Δεν περιμένεις ένα φίλο ή ένα άρθρο για να το καταλάβεις.

Κάποιες φορές ακόμη ίσως πιστέψεις πως προσπαθείς μόνο εσύ ίσως απογοητευτείς. Ό,τι κι αν κάνεις, όμως, δεν μπορείς να σταματήσεις να νιώθεις. Επιλέγεις να δίνεις με όλη σου την καρδιά χωρίς να ζητάς αντάλλαγμα. Κι αυτό είναι υπέροχο. Ακόμη και σε έναν εκπληρωμένο έρωτα, λοιπόν, ίσως νιώσεις μόνος -κι ας είναι για λίγες στιγμές. Όταν περιμένεις μια απάντηση σε ένα μήνυμα που άργησε περισσότερο απ’ το συνηθισμένο, όταν δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί αυτό που έχετε, όταν νιώθεις ανασφάλεια και δεν είσαι βέβαιος για τα συναισθήματα του άλλου.

Όμως αυτό είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό. Γιατί ο έρωτας, όντως, κουβαλάει τεράστια μοναξιά -είτε μας αρέσει είτε όχι. Ο καθένας τον βιώνει μόνος του, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Καλώς ή κακώς, τα συναισθήματα δύο ανθρώπων δεν είναι ποτέ απολύτως αμοιβαία. Εξάλλου, δε θα μπορούσαν ποτέ να ‘ναι, καθώς μιλάμε για δύο διαφορετικούς χαρακτήρες, με διαφορετικά βιώματα, εμπειρίες, επιθυμίες και καταβολές.

Τελειώνοντας, ας μην ξεχνάμε τα όμορφα λόγια του Λειβαδίτη, καθώς είναι γεγονός πως ο έρωτας είναι και θα ‘ναι πάντα ο πιο δύσκολος δρόμος για να γνωριστούν δύο άνθρωποι.

Συντάκτης: Νεφέλη Μπαντελά
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Aπόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και απόφοιτος του University of East London στο τμήμα Ψυχολογίας. Μετέπειτα ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Κλινικής-Κοινοτικής Ψυχολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. H αγάπη του για τον αθλητισμό τον ώθησε να εξειδικευτεί στην Αθλητική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Hamilton αλλά και να επιμορφωθεί εξ αποστάσεως στο Barcelona soccer coaches clinic αποκτώντας γνώση, που μετέπειτα αποδείχθηκε πολύτιμη, αποκτώντας και πιστοποίηση προπονητή από την UEFA. Παράλληλα με τις σπουδές του επιμορφώνεται συνεχώς σε ψυχομετρικά και διαγνωστικά εργαλεία αξιοποιώντας έτσι και τις γνώσεις που απέκτησε από την πρώτη σχολή του. Αυτό το διάστημα ολοκλήρωσε επιτυχώς τις εξειδικεύσεις της Παιδοψυχολογίας-Παιδοψυχιατρικής και του Οικογενειακού Δικαίου για Κοινωνικούς επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τώρα πλέον επιμορφώνεται εξ αποστάσεως στο εκπαιδευτικό τμήμα της Barcelona  (Barça Innovation Hub) με αντικείμενο «Psychology for High Performance Sports» . H αγάπη για την ψυχολογία στάθηκε ως αφορμή για να γεννηθεί η θέληση περαιτέρω ενημέρωσης και γνώσης ώστε να την μοιραστεί μαζί σας.