Πιο τοξικοί για μας είναι αυτοί που τάχα μας αγαπάνε

Posted on Posted in Σχέσεις, Ψυχολογία

Πώς θα όριζες την τοξικότητα; Ίσως σαν κάτι ανθυγιεινό, άχρηστο, βλαβερό κι ύπουλο. Κι είναι, όντως, ύπουλο, γιατί καμιά φορά δεν μπορούμε να το ξεχωρίσουμε. Μοιάζει καλό, αλλά καταλήγει να μας τρώει τα σωθικά. Παίρνει τη μορφή των κοντινών μας ανθρώπων και σαν διάολος μας βάζει να αμφισβητούμε ακόμα και το αν η ταυτότητά μας γράφει πράγματι το όνομά μας. Όποιοι γλυτώσουμε από βέβαιο θάνατο, θα μεγαλώσουμε απότομα. Κάτι σαν το κρεβάτι του Προκρούστη. Μόνο που εδώ θα σε προσκαλέσει στην κλίνη του, κι αν είσαι αρκετά ψηλός, θα σε πετσοκόψει στα μέτρα του.

Θυμήσου, σε παρακαλώ, τον παγκόσμιο κανόνα του «ό,τι έχω μέσα μου, αυτό μπορώ να δώσω». Το δηλητήριο δεν είναι δικό σου, δικό τους είναι. Με συμβόλαιο. Το σκορπάνε ασυνείδητα γιατί δεν αντέχουν να μη μοιραστούν λίγη απ’ τη σαπίλα. Κι εμείς το ‘χουμε κάνει. Μη βγάζουμε την ουρά μας απ’ έξω. Δεν πειράζει, όμως. Μέρος του δρόμου είναι η εκτόξευση αλλά και τα πυρά που δεχόμαστε. Μόνο που κάπου στο τέλος, ο στόχος δε μπορεί να ‘ναι άλλος απ’ την ίδια την αρτιμέλεια. Μη χάσουμε κάνα πόδι ή κάνα χέρι στην εμπλοκή.

Ένα στοπ στο πόλεμο αρκεί. Ένα στοπ στον φαύλο κι άρρωστο κύκλο της τοξικότητας αρκεί. Βλέπεις, ό,τι δίνεις, παίρνεις. Όταν σταματήσεις να σε αμφισβητείς, δε θα επιτρέπεις να σε αμφισβητούν. Θα αρκείσαι στην άποψη και θα την χρησιμοποιείς ως τροφή για σκέψη. Όταν πάψεις να σε κρίνεις, δε θα παραχωρείς χώρο σε κανένα για να το κάνει. Όταν θα μάθεις να γιατρεύεις τις πληγές σου, κανείς δε θα μπορεί να σου ανοίξει εύκολα καινούργιες. Πήγες και σε έναν πόλεμο, μην ξεχνιόμαστε!

Το εξαίσιο νέο είναι πως μέσα απ’ την τοξικότητα αντιλαμβανόμαστε την υγεία, την ηρεμία, τη ροή, την αλήθεια και την ακεραιότητα. Μέσα από εκείνη, αναδύονται οι πολυπόθητοι θησαυροί. Ζήσε όλες τις πλευρές της ζωής και παρατήρησε πού και με ποιους νιώθεις ελεύθερος, ο εαυτός σου. Χωρίς υποτιθέμενα καλοπροαίρετα κίνητρα. Χωρίς χειριστικές συμβουλές. Χωρίς κουτσομπολιά. Χωρίς επικρίσεις. Χωρίς γκρίνια. Χωρίς μιζέρια. Χωρίς θυματοποιήσεις. Χωρίς βία. Και βία είναι οποιαδήποτε εχθρική για μας ενέργεια. Μία κακεντρέχεια ισοδυναμεί με μία τρικλοποδιά.

Έχει γραφτεί ένα ρητό που λέει: «Ο πόνος είναι αναπόφευκτος, η ταλαιπωρία είναι προαιρετική». Επαγρύπνηση θέλει η ζωή. Κι επειδή για κάποιο λόγο υπάρχει σε όλα η αντίθετη όψη, ας φανούμε θαρραλέοι να γνωρίσουμε όλες μας τις πλευρές. Μόνο έτσι θα επιλέξουμε τι μας είναι χρήσιμο και τι μας βοηθά πραγματικά. A! Και μην ξεχάσουμε το starting point. Μέσα μας…

Συντάκτης: Πάολα Ανδριωτάκη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Aπόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και απόφοιτος του University of East London στο τμήμα Ψυχολογίας. Μετέπειτα ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Κλινικής-Κοινοτικής Ψυχολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. H αγάπη του για τον αθλητισμό τον ώθησε να εξειδικευτεί στην Αθλητική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Hamilton αλλά και να επιμορφωθεί εξ αποστάσεως στο Barcelona soccer coaches clinic αποκτώντας γνώση, που μετέπειτα αποδείχθηκε πολύτιμη, αποκτώντας και πιστοποίηση προπονητή από την UEFA. Παράλληλα με τις σπουδές του επιμορφώνεται συνεχώς σε ψυχομετρικά και διαγνωστικά εργαλεία αξιοποιώντας έτσι και τις γνώσεις που απέκτησε από την πρώτη σχολή του. Αυτό το διάστημα ολοκλήρωσε επιτυχώς τις εξειδικεύσεις της Παιδοψυχολογίας-Παιδοψυχιατρικής και του Οικογενειακού Δικαίου για Κοινωνικούς επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τώρα πλέον επιμορφώνεται εξ αποστάσεως στο εκπαιδευτικό τμήμα της Barcelona  (Barça Innovation Hub) με αντικείμενο «Psychology for High Performance Sports» . H αγάπη για την ψυχολογία στάθηκε ως αφορμή για να γεννηθεί η θέληση περαιτέρω ενημέρωσης και γνώσης ώστε να την μοιραστεί μαζί σας.