Κρατάμε τα Χριστούγεννα σαν γιορτή της καρδιάς

Posted on Posted in Οικογένεια, Σχέσεις, Ψυχολογία

Όσο πιο πολλά τα φώτα της αγάπης των εορτών, τόσο πιο πολλές οι γωνίες που ψάχνω να βρω.

Δεν κρύβομαι, αλλά και όλος αυτός ο ντόρος περί αγάπης και ανθρωπιάς με ενοχλεί.
Με εκνευρίζει απίστευτα το ξαφνικό αίσθημα περί συμπόνιας, συμπαράστασης, και φιλανθρωπίας.
Σαν να θυμόμαστε όλα τα άθλια αυτού του κόσμου τις ημέρες των εορτών.
Σαν οι πεινασμένοι και φτωχοί, οι μοναχοί και άποροι, να βρίσκονται εν ζωή μόνο αυτό το δεκαπενθήμερο των Χριστουγέννων.
Τον υπόλοιπο χρόνο απλά δεν καταδέχονται να εμφανιστούν.

Και εμείς εξαντλούμε τον όρο ανθρωπιά μέσα σε αυτό το διάστημα. Όπως και όσο μπορούμε.
Από κει και πέρα, ουδεμία σχέση έχουμε με το θέμα.
Γέροι σε ιδρύματα, που ξαφνικά τους θυμήθηκαν τα παιδιά τους.
Ακόμα και τα εγγόνια παράτησαν τις φωτεινές οθόνες των κινητών και έτρεξαν να τους αγκαλιάσουν.
Αυτό είναι ένα μικρό θαύμα, αν το εξετάσεις!

Παιδάκια χορτασμένα καθαρά, χαμογελαστά. Χωρίς βόμβες, χωρίς κακοποίηση χωρίς πείνα, και πάνω απ’ όλα με οικογένεια.
Αγγελικά πλασμένα, σαν να υπάρχουν μέσα σε όνειρο μάνας.
Κράτος και εκκλησία μοιράζουν χιλιάδες μερίδες φαγητού στο κόσμο, και όλοι χορταίνουν.
Ακόμα και μουσική τους βάζουν για να χορέψουν.
Τους υπόλοιπους μήνες νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, η αλήθεια να λέγεται.

Κατά τα άλλα οι καλές σου πράξεις θα σε στείλουν στον παράδεισο.
Πάντως απ’ αυτές τις μέρες, σαν παιδί θυμάμαι την αγωνία των γονιών μου, να κρατήσουν ένα επίπεδο αξιοπρέπειας αφού μεγάλωναν τέσσερα παιδιά.
Γυρίζαμε στις γειτονιές του Πειραιά  λέγοντας τα κάλαντα, σε γνωστά η άγνωστα σπίτια, και αφήναμε στο τραπέζι της κουζίνας ακόμα και την δεκάρα.
Τότε μας έφταναν τα γλυκά, και η βιασύνη που είχαμε να γυρίσουμε στους δρόμους ξανά για να συνεχίσουμε το παιχνίδι.

Όλα τα σπίτια είχαν φαγητό, ακόμα και τα πιο φτωχά. Και εκείνα τα δύσκολα χρόνια. Σε ορφανοτροφεία πήγαιναν οι κυρίες της εκκλησίας, αλλά όχι μόνο τα Χριστούγεννα.
Θυμάμαι πως δεν χρειαζόταν κάποια γιορτή να θυμηθείς τα παιδιά, η τους γέρους. Αυτούς που υποφέρουν, αυτούς που δεν έχουν.
Ήταν στο λόγο της Κυριακάτικης λειτουργίας.
Συμπαθάτε με που δεν αναφέρομαι στον σημερινό τους λόγο.
Μάλλον κάπου στα χρόνια που πέρασαν ξέχασα τα Ελληνικά μου, και αυτοί τα δικά τους.
Έτσι όσο περισσότερα φώτα άναβαν για τις γιορτές, όσο τα λόγια πλήθαιναν περί αγάπης, τόσο εγώ έψαχνα για γωνίες όπου η λάμψη δεν θα με έβρισκε.

Δεν υπάρχει μελαγχολία, η αλήθεια είναι πως τα χαίρομαι τα Χριστούγεννα.
Αλλά όχι μέσα στους πολλούς, όχι εκεί που το φαίνεσθαι ξεπερνά αυτό που είμαστε.
Ζεστά ανθρώπινα, μέσα στην οικογένεια, και γύρω απ’ αυτή.
Κρατάμε τα Χριστούγεννα σαν γιορτή της καρδιάς μας, σαν φωτεινό σηματοδότη της Αγάπης.
Σε αυτό το φως έχουμε ανάγκη να εκτεθούμε όλοι.
Στο Φως της Αγάπης.

 

 

 

πηγη

Aπόφοιτος του Μαθηματικού τμήματος στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και απόφοιτος του University of East London στο τμήμα Ψυχολογίας. Μετέπειτα ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Κλινικής-Κοινοτικής Ψυχολογίας στο ίδιο Πανεπιστήμιο. H αγάπη του για τον αθλητισμό τον ώθησε να εξειδικευτεί στην Αθλητική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο του Hamilton αλλά και να επιμορφωθεί εξ αποστάσεως στο Barcelona soccer coaches clinic αποκτώντας γνώση, που μετέπειτα αποδείχθηκε πολύτιμη, αποκτώντας και πιστοποίηση προπονητή από την UEFA. Παράλληλα με τις σπουδές του επιμορφώνεται συνεχώς σε ψυχομετρικά και διαγνωστικά εργαλεία αξιοποιώντας έτσι και τις γνώσεις που απέκτησε από την πρώτη σχολή του. Αυτό το διάστημα ολοκλήρωσε επιτυχώς τις εξειδικεύσεις της Παιδοψυχολογίας-Παιδοψυχιατρικής και του Οικογενειακού Δικαίου για Κοινωνικούς επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου και τώρα πλέον επιμορφώνεται εξ αποστάσεως στο εκπαιδευτικό τμήμα της Barcelona  (Barça Innovation Hub) με αντικείμενο «Psychology for High Performance Sports» . H αγάπη για την ψυχολογία στάθηκε ως αφορμή για να γεννηθεί η θέληση περαιτέρω ενημέρωσης και γνώσης ώστε να την μοιραστεί μαζί σας.